Αξιοθέατα
Το τραινάκι του Πηλίου
Το 1894 οι ντόπιοι κατασκεύασαν ορεινό σιδηρόδρομο, ώστε η συγκομιδή των φρούτων να φτάνει γρήγορα στο λιμάνι του Βόλου. 'Εκτοτε οι ορεσίβιοι αγρότες εξυπηρετούνταν κατ' αυτόν τον τρόπο μέχρι και το 1970, οπότε η γραμμή εγκαταλείφθηκε.
Ενθουσιώδεις λάτρεις της ατμοκίνησης κατάφεραν το τραίνο να επανέλθει σε λειτουργία εδώ και λίγα χρόνια, για τουριστική χρήση αυτήν τη φορά. Διασχίζει -κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού- το Πήλιο, από τα Άνω Λεχώνια ως τις Μηλιές και αντίστροφα. Η διαδρομή είναι εκπληκτική.
Το Πήλιο "πνίγει τους καημούς" στα τσιπουράδικα
Θα είναι ουσιώδης παράλειψη, για τον επισκέπτη, να μην βιώσει την ατμόσφαιρα των τσιπουράδικων.
Ο θεσμός έχει τις ρίζες του στην προσφυγιά της Μικράς Ασίας. 'Οσοι εγκαταστάθηκαν στη Μαγνησία μετά το 1922 και κυρίως αυτοί που δούλευαν στη θάλασσα και στο λιμάνι, μετά το μόχθο του μεροκάματου μαζεύονταν στα καφενεδάκια των λιμανιών και έπνιγαν τη νοσταλγία της χαμένης πατρίδας στο τσίπουρο. Αυτό συνοδεύονταν από μερακλίδικους μεζέδες, σερβιρισμένους σε μικρά πιατάκια. Οι αυτόχθονες γρήγορα άρχισαν να μιμούνται τους νεοφερμένους και καθώς αυξάνονταν οι παραγγελίες, οι μεζέδες γίνονταν όλο και πιο εξεζητημένοι.
Κυρίαρχη γεύση σε αυτήν την ιεροτελεστία είναι τα κάθε μορφής θαλασσινά: χταποδάκια, σουπιές, μύδια, γιαλιστερές, στρείδια, φούσκες, πίνες, κυδώνια και μικρά ψάρια. Η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το τσιπουράδικο καθιερώθηκε σαν βασικός τόπος συνάντησης και επικοινωνίας και έγινε πασίγνωστο στο πανελλήνιο.